Kleine huizen, kleine mensen, kleine auto’s en besneeuwde kavels en bevroren meertjes en kanalen. Mijn ogen draaien weer naar de stoel voor me. Mijn stressbal in mijn rechterhand, waarin ik hevig knijp. Een paar kilometer hoog in de lucht en nog steeds stijgend. Wolken gaan wij voorbij, ik zie wat bewolking en sneeuw vanuit het westen. Piet Paulusma dan maar bellen? Klasgenoten tikken op mijn schouder en vragen ‘gaat het nog’. Mijn ogen draaien terug naar het raam. Met een grijns kijk ik naar buiten. Een first-time-flyer dat ben ik.
Koffer check, handbagage check, camera check. Als een klein kind, kijk ik mijn ogen uit op Schiphol. En verbaas me over de vele, grote vliegtuigen. ’Wat gaat er nu gebeuren?’ ‘Moet ik mijn paspoort pakken?’’ Ook mijn boarding pass?’ Met vragen a la graadje irritantheid bestook ik mijn reisgenoten. Uitleg wordt gegeven naar aanloop van de vlucht.
Een aangewezen stoel bij het raam is mijn plek voor de vliegreis naar Madrid. Die halve vierkante meter eigen ik mezelf toe. Althans voor de komende tweehalf uur. Een gemelde vertraging zorgt voor meer wachtplezier. Puzzelen, lezen en kletsen, tijd vliegt wanneer je heel, heel, heel lang moet wachten. Door de vliegtuiginstructies slaap ik heen. Zwemmende bewegingen die naar de nooduitgang wijzen heb ik helaas moeten missen. Met twee uur vertraging rijdt het vliegtuig richting start. Door stakende franse luchtverkeersleiders is het de vraag of we de aansluiting in Madrid gaan missen. Wat doen die fransen toch graag aan staken.
Stevig kauw ik op mijn kauwgom en misbruik ik mijn stressball tijdens de stijging. Kauwgom kauwen moet, om de druk op mijn oren te vermijden. Buiten word alles kleiner. Byebye Nederland. Brazil, here I come. Of ja nog niet. Ik draai mijn hoofd om naar de andere First-time-flyer. Ook hij haalt zijn schouders op. Het is net een treinreis en in plaats van wissels zorgt turbulentie voor het schudden.
‘Fasten your seatbelts ‘ roept de piloot door het vliegtuig en start met dalen. De enigszins ‘amateuristische’ piloot zet de landing in tijdens hevige windvlagen, mijn grijns verdwijnt. Het vliegtuig schudt hevig en misselijk kijk ik voor mij uit. Als elk vliegtuig zo landt, dan heb ik niet zo veel zin in de komende acht vluchten. Zucht.
Met meer dan twee uur vertraging missen we de aansluiting van Madrid naar Sao Paolo. Veilig op de grond, pff. Na deze turbulente landing, kus ik mijn ketting voor de goede vlucht. Maar de volgende keer kus ik de grond. Net zoals de Paus.
Recente reacties