Inpakken en wegwezen

20:00
Ik start met het inpakken van mijn koffer. De afgelopen dagen ben ik op en neer geweest van Tilburg naar De Rips. Om lessen te volgen, maar ook om spullen te halen, die dan weer nodig zijn voor mijn reis. Ik word gek. Afgelopen dagen was een hoop geregel. Ik moest nog een moneybelt, zomerkleren, Braziliaans geld, landkaarten en ook nog wat medicijnen halen. Probeer maar eens zomerkleren te shoppen in de winter. Een no-go. Dus uiteindelijk stapelen oude kleren zich naast mijn koffer op.
De medicijnen halen was weer een ander probleem. Het duurde meer dan een half uur voordat ik aan de beurt was. Daarna duurde mijn beurt weer drie kwartier. Die wachtrij in de apotheek, dat was mijn doen en daar ben ik trots op (slaat demonstratief de armen over elkaar).

22:30
De eerste kleren verdwijnen in mijn koffer. Dan mijn toilettas, wat extra schoenen, adapters en nog wat andere elektrische meuk. Koffer dicht en op de weegschaal. Ik mag twintig kilo meenemen. De weegschaal slaat meer dan 25 kilo uit. Ik schrik en met een moeizame zwaai beland de koffer weer op mijn bed. Ik maak hem open en kijk wat eruit kan. Eigenlijk niets. Want wat haal je eruit, als alles erin zit.

00:30
Ik blijf passen en meten, maar mijn koffer blijft te zwaar. Uiteindelijk bedenk ik me dat er ook in andere tassen nog wat gepropt kan worden. Anders is die statieftas ook zo leeg.
Deze nacht haal ik door. Ik ben te opgefokt om te gaan slapen. Over een paar uur ga ik voor het eerst vliegen.

02:30
Wanneer moederlief om de hoek van de deur komt kijken, om mij eigenlijk wakker te maken. Ziet ze dat ik nog druk bezig ben om mijn koffer in te pakken. Mijn zus zal vast ook wel wakker geworden zijn, van al het gestommel dat de koffer en ik produceerden. Snel worden er nog broodjes gesmeerd en de koffers in de achterbak geladen. Onderweg pak ik mijn rugzak nog in.

04:50
We naderen Schiphol. Ik kijk met grote ogen naar de grote vliegtuigen van KLM, Martinair en andere Nederlandse vliegtuigmaatschappijen. Het is lang geleden dat ik bij Schiphol ben geweest. Er binnen, nog nooit.
Een gedeelte van de groep heeft zich verzameld bij de incheck rij. Ik sluit me aan.

05:30
Wanneer de incheckbalie bijna opent, bestook ik mijn klasgenoten met irritante vragen. Wanneer moet ik wat laten zien? Moet ik ook mijn handbagage afgeven?
Dan is het tijd om afscheid te nemen van mijn ouders. Een snelle omhelzing, want de douane wacht op mij.
Ik en mijn metalenpoortjes hebben een vreemde relatie. Elke keer als ik er door wil, gaat er iets piepen. Eerder bij een excursie naar buitenlandse zaken, nam ik al de proef op de som. Het poortje begon bij mij spontaan weer te piepen. Ditmaal verwijderde ik alle metalen dingen, die zouden kunnen gaan piepen. Geluidloos liep ik voorbij het poortje. Nog even draaide ik om en zag ik mijn ouders zwaaien. Voor de laatste keer zwaaide ik terug. Ik hing mijn rugzak om en liep naar de groep. Mijn eerste reis begon.