Voeten naast elkaar en rustig proberend te ademen. Diepe zuchten verlaten hoorbaar mijn mond. Elke minuut die voorbij gaat zorgt voor heviger gewiebel op mijn stoel. “Great”, zeg ik zachtjes tegen mezelf. Ik knijp krampachtig in het zitvlak van mijn stoel. Deze zelfbenoemde durfal, durft niet meer. Ironisch.
Het gele vaccinatieboekje ligt voor me. Alles wat zo meteen mijn arm wordt ingespoten wordt nogmaals uitgelegd. De DTP vaccinatie, die inmiddels verlopen is. Een gele koorts spuit en een hepatitis A virus. Door het niet halen van een hepatitis B spuit, zijn er voor mij geen avontuurtjes met plaatselijke tarzannen. Dat scheelt, het stond al niet in de planning.
De GGD-verpleegkundige richt haar aandacht op de drie vaccinaties die D. en ik gaan halen. Terwijl D. helemaal op haar gemak naast me zit, krijg ik het warm. Mijn handen worden klam en het zweet begint over mijn rug te lopen. Ik denk terug aan al die andere spuiten die ik heb gehad. De twintig centimeter lange spuit die de anesthesist tijdens mijn knieoperatie tevoorschijn toverde. Slik. Of de pijnlijke spuiten die bij de kaakchirurg mijn tandvlees gevoelloos moesten maken.
Hoewel ik het afnemen van bloed altijd fascinerend vind, krijg ik toch de kriebels. “Wat een held.”
Aangezien mijn opvallende zenuwen word ik het eerst ontboden om op de dokterstafel plaats te nemen. Het witte papier bedekt de blauwe tafel in zijn geheel. Met een kleine sprong, beland ik op de tafel. Het papier kraakt. In mijn ooghoeken zie ik de spuiten liggen. Ik begin heviger te zuchten. Als afleidingsmanoeuvre praat de dienstdoende GGD’er over mijn aankomende reis. Om de eerste prik te doorstaan, knijp ik stevig in de tafel. PRIK en nogmaals PRIK. Twee speldenprikken in mijn linkerarm. Ik kijk enigszins teleurgesteld naar mijn arm. Waar nu twee pleisters op prijken. “Wat een ontzettend klein kind ben ik eigenlijk, verschrikkelijk.” De derde incasseer ik moeiteloos. Toch doet de inhoud wel pijn. D. zit te grinniken, maar schrikt toch van mijn zojuist uitgeslagen pijnkreet. “Bikkel,” zeg ik tegen mezelf. Met trots werp ik een laatste blik op mijn drie pleisters.
Brazilië here I come.
Recente reacties